Solenizanci z miesiąca września.

Urodziny w naszym przedszkolu są ważnym wydarzeniem, które obchodzimy według rytuału montessoriańskiego – Urodzinowego Słoneczka. Jest to okazja do rozmów na temat ważniejszych wydarzeń w życiu dziecka. Śpiewamy „Sto lat”, składamy życzenia. Solenizant ma założoną koronę, dzięki temu czuje się wyjątkowo, wie, że jest to właśnie Jego święto. W tym dniu nie brakuje oczywiście słodkości, którymi solenizant wszystkich częstuje 🙂

30 sierpnia, w przedostatnim dniu wakacji swoje święto ma Zosia G., która chciała abyśmy uczcili ten dzień w gronie przedszkolnym.

8 września urodził się nasz nowy przedszkolak Mikołajek, natomiast 16 września Lenusia.

Naszym Kochanym solenizantom Zosi, Mikołajkowi oraz Lence jeszcze raz składamy najserdeczniejsze życzenia 🙂 dużo zdrówka, radości, uśmiechu każdego dnia oraz spełnienia najskrytszych marzeń 🙂

Wszystkiego co najlepsze życzą dzieci i panie z grupy Czerwonej 🙂

Dzień Chłopaka w grupie Czerwonej

Od najmłodszych lat uczymy dzieci, aby pamiętały o ważnych uroczystościach. Równie ważne jest więc Święto Chłopców, które obchodzimy 30 września. Zatem dzisiaj postarałyśmy się, aby ten dzień był naprawdę wyjątkowy. Na początku chłopcy wcielili się w rolę poszukiwaczy skarbów. Ich zadaniem było zdobycie 10 szklanych pereł. To nie było jednak takie proste zadanie. Najpierw musieli odnaleźć znajdujące się w sali kolorowe koperty, które były dobrze ukryte 🙂 Chłopcy z zaangażowaniem i zapałem przemierzali każdy zakątek sali, aby je odnaleźć. Gdy udało Im się znaleźć kopertę, to aż krzyczeli z radości 🙂

W każdej kopercie była szklana perła, zagadka do rozwiązania oraz zadanie do wykonania lub pytanie, na które trzeba było dobrze odpowiedzieć. Chłopcy otrzymali perłę, gdy wykonali wszystkie zadania znajdujące się w kopercie. Pytania dotyczyły wiedzy z różnych kategorii, natomiast zadania pozwoliły wykazać się naszym chłopakom w różnych dziedzinach: śpiew, taniec, sprawność ruchowa, gimnastyczna. Nasi chłopcy świetnie poradzili sobie z wszystkimi zadaniami – udało Im się zdobyć 10 szklanych pereł. W Nagrodę otrzymali Medale 🙂 Zabawa w poszukiwaczy skarbów sprawiła wszystkim dużo frajdy i radości. Potem były tańce i zabawy do znanych przebojów. Zaśpiewałyśmy solenizantom 100 lat, po czym dziewczynki złożyły Im życzenia i wręczyły podarunki – samochodziki i słodkości. Serdecznie dziękujemy Rodzicom za zorganizowanie prezencików, które sprawiły Im ogromną radość 🙂

Był to dzień pełen wrażeń, radości i dobrej zabawy, a wykonane zdjęcia będą miłym wspomnieniem tych chwil.

Wszystkim Chłopcom składamy najlepsze życzenia, dużo szczęścia i radości oraz spełnienia najskrytszych marzeń 🙂

 

ĆWICZENIA SPRAWNOŚCI MANUALNEJ I GRAFOMOTORYCZNEJ

Grafika – zapis.

Motoryka – zdolność wykonywania różnych czynności ruchowych. Grafomotoryka to umiejętność rysowania i pisania. Ćwiczenia grafomotoryczne przygotowują dziecko do nauki pisania. Sprawność grafomotoryczna zdobywana jest w długotrwałym procesie. Jest on możliwy dzięki wielu doświadczeniom związanym z szeroko pojętym ruchem ciała. Jest to nabywanie świadomości ruchu w obrębie części ciała oraz poczucia siebie w przestrzeni. Dzięki zbieraniu informacji buduje się schemat ruchowy człowieka. Dlatego tak niezbędne są wczesne doświadczenia płynące z ruchu poprzez zabawę, ćwiczenia samoobsługowe i ćwiczenia ruchowe podnoszące ogólną sprawność. Ćwiczenia manualne i grafomotoryczne przeznaczone są przede wszystkim dla dzieci o niskiej sprawności manualnej i grafomotorycznej. Należy dbać o to, aby ćwiczenia były atrakcyjne dla dzieci. Ćwiczenia powinny być wykonywane w atmosferze akceptacji i zabawy. Dla wielu dzieci, które nie potrafią nic narysować, wykonanie proponowanych zadań daje szansę przeżycia sukcesu. Ćwiczenia grafomotoryczne spełniają rolę stymulującą i usprawniającą, gdyż wpływają na rozwój motoryki rąk i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Korygują nieprawidłowe nawyki ruchowe i utrwalają właściwe, konieczne podczas pisania i rysowania.

 Rozwój sprawności grafomotorycznej

Objawy niskiej sprawności grafomotorycznej mają swój początek już w okresie niemowlęcym i poniemowlęcym. Nietypowy rozwój ruchowy w obszarze motoryki dużej może zwiastować opóźnione raczkowanie, trudności z utrzymaniem równowagi w pozycji siedzącej i stojącej. Niską zręczność manualną możemy obserwować już u dwu-, trzyletniego dziecka, przejawia się ona choćby w nieporadnym wykonywaniu czynności samoobsługowych, takich jak mycie rączek, ubieranie się, pierwsze samodzielne próby posługiwania łyżką, widelcem czy szczoteczką do zębów, grzebieniem, jak również małej sprawności w typowych zabawach manipulacyjnych. Tymczasem trzylatek powinien już sprawnie biegać, pewnie trzymać w rączce przedmioty podczas chodzenia, stać przez około 2–3 sekundy na jednej nodze, a także samodzielnie wykonywać podstawowe czynności higieniczne.

W wieku przedszkolnym zestaw sygnałów poszerza się jeszcze intensywniej. Dziecko, dla którego prawdziwym żywiołem w tym okresie jego rozwoju powinien być ruch, ma trudności z utrzymaniem równowagi, szybko rezygnuje z radości, jaką sprawia jazda na trzykołowym rowerku, ze względu na bolesne, w dosłownym tego słowa znaczeniu doświadczenia – liczne upadki. Z podobnych względów zaczyna unikać udziału w zabawach ruchowych. Coraz mniej chętnie wykonuje czynności samoobsługowe (zapinanie guzików, sznurowanie butów), nie lubi zajmować się nawlekaniem koralików, rysowaniem, przygotowywaniem wycinanek z papieru, lepieniem figurek z plasteliny czy innych mas plastycznych, zwłaszcza gdy ma okazję obserwować inne dzieci, porównywać swoje prace z wytworami rówieśników, którzy nie wykazują tego typu trudności. Utrzymują się kłopoty z posługiwaniem się szczoteczką do zębów, sztućcami, dziecku często zdarza się coś rozlać, potłuc podczas posiłku2. Nie radzi sobie z rysowaniem po śladzie, odwzorowywaniem kształtów i figur, takich jak koło, kwadrat, prostokąt czy krzyżyk. Wszystkim tym zdarzeniom towarzyszą różne reakcje otoczenia.

Niepowodzenia w popularnych i powszechnie lubianych grach zespołowych i zabawach ruchowych mogą prowadzić do wyśmiewania i negatywnych reakcji rówieśników, a nawet do wyłączenia dziecka z udziału w nich. Jest to szczególnie dotkliwe doświadczenie, gdyż w tym okresie zabawa jest podstawową formą aktywności dziecka i stanowi najważniejszą linię jego rozwoju. Zdarza się, że rodzice – przeświadczeni, iż w ten sposób pomagają i chronią dziecko – zaczynają na tym etapie je wyręczać. Obniżają w ten sposób jego samodzielność, a kierując do niego mimowolnie komunikat zrobię to za ciebie, bo ty wykonasz to źle / nie dasz sobie z tym rady / nie umiesz, utwierdzają jedynie dziecko w zaniżonej ocenie swych kompetencji.

Najważniejsze osiągnięcia w zakresie sprawności manualnej i grafomotorycznej, jakie dziecko powinno posiadać, przejawiają się także jako kontrola nad ruchami ramienia, przedramienia i nadgarstka oraz ruchami drobnych mięśni dłoni, a także palców.

Należy jednak pamiętać, że rozwój dziecka może się różnić, zwłaszcza w wieku przedszkolnym, i jest to zgodnie z indywidualnym rozwojem każdego człowieka.

Umiejętności dziecka trzyletniego w zakresie motoryki małej:  rysuje pionową i poziomą linię prostą, krzyżyk oraz koło, buduje wieżę z 8 elementów,  samodzielnie wykonuje podstawowe czynności higieniczne (korzysta z toalety, umie umyć twarz i ręce oraz wytrzeć się ręcznikiem), umie odwzorować konstrukcje przestrzenne i płaskie (np. klocki ułożone w formie mostku, pociągu czy czekoladki),  potrafi się rozebrać i założyć niektóre części garderoby (majtki, luźne spodnie, kapcie) – może posługiwać się łyżeczką i kubkiem, rysuje postać człowieka w formie głowonogów,  potrafi nawlec duże korale na sznurek,  umie ulepić z plasteliny węża lub rogalik, jeśli mu się pokaże jak to zrobić.

 Umiejętności dziecka czteroletniego w zakresie motoryki małej: zamalowuje powierzchnię kartki lub jej wyznaczony fragment (bez precyzyjnego trzymania się w ramach wyznaczonych granic), odwzorowuje podstawowe kształty (oprócz opanowanych już wcześniej linii prostych, koła, krzyżyka), potrafi narysować kwadrat i prostokąt,  nabiera wprawy w rysowaniu po śladzie, rysuje w ograniczonym polu (potrafi się zmieścić między dwoma liniami, np. zaznaczając drogę w środku ścieżki),  opanowuje coraz więcej umiejętności samoobsługowych (czesze włosy, myje zęby, buzię, rozbiera się i ubiera bez zapinania guzików itp.),  rysuje prosty schemat człowieka (co najmniej cztery elementy ciała, pojawia się tułów),  potrafi przeciąć kartkę nożyczkami,  potrafi ulepić z plasteliny proste kształty tematyczne (np. bałwanka).

Umiejętności dziecka pięcioletniego w zakresie motoryki małej:  umie wycinać nożyczkami różne kształty (np. kwadrat, koło),  potrafi kolorować w konturze, często bez wychodzenia za linie, ma w pełni opanowane czynności samoobsługowe (łącznie z zapinaniem i odpinaniem guzików),  potrafi tworzyć rysunki tematyczne (rysując i pisząc dziecko wykonuje ruchy dłonią, uruchamia nadgarstek),  ruchy dłoni i palców są precyzyjne (drze papier na drobne kawałki i przykleja w określonym miejscu),  po pokazach ma prawidłowo ukształtowany chwyt pisarski (chwyt trójpalcowy – dziecko trzyma ołówek między palcem wskazującym a kciukiem i opiera na palcu środkowym).

Jak wspomagać rozwój grafomotoryczny dziecka 6-letniego?
Jednym z wielu umiejętności, jakie powinno posiadać dziecko kończące edukację przedszkolną jest opanowanie takiego poziomu sprawności manualnej, która pozwoli mu podjąć naukę pisania w klasie I. Dzieci już od najmłodszych lat życia kształtują motorykę dużą i małą. Podczas zabaw dziecko ćwiczy poszczególne mięśnie (nadgarstka, ramion i barku), które będą miały wpływ na jakość pisania.
U przedszkolaków, a nawet jeszcze wśród uczniów kl. I można zauważyć dzieci o niskiej sprawności manualnej. Nie potrafią one dobrze rysować, lepić, wycinać. Wykonują powoli i niezręcznie czynności codzienne związane z samoobsługą. Jeśli oprócz niskiej sprawności manualnej pogłębiona jest słaba koordynacja wzrokowo-ruchowa, to dziecko poza nieładnym, nieczytelnym pismem będzie miało trudności z utrzymaniem się w liniach i z zachowaniem odległości między wyrazami. Dzieci te zazwyczaj nieprawidłowo trzymają przybór do pisania. Ich rysunki charakteryzują się uproszczoną formą i niskim poziomem graficznym. Napięcie mięśni może być zbyt słabe – słaba chwytliwość palców, częste wypuszczanie przedmiotów z rąk, brak siły do wycinania nożyczkami. U niektórych dzieci może wystąpić nadmierne napięcie mięśniowe. Dziecko zbyt mocno chwyta i naciska ołówek, linie są grube, ruchy ręki gwałtowne, mało płynne i precyzyjne.
Jednym z wielu zadań nauczycieli edukacji przedszkolnej jest przygotowanie dziecka do nauki pisania. Sprawność manualna rozwijana jest u dzieci już od najmłodszych lat. Jest ona ściśle związana z manipulowaniem różnymi przedmiotami, piłkami, klockami itp. zabawkami. Duży wpływ na rozwijanie sprawności powoduje wykonywanie czynności samoobsługowych, takich jak: zakładanie ubrań, butów, potem zapinanie guzików i zamków oraz sznurowanie butów.
Podczas pobytu w przedszkolu nauczyciel stosuje różnorodne zabawy
i ćwiczenia mające na celu rozwijanie i doskonalenie sprawności manualnej dzieci. Należą do nich: ćwiczenia rozmachowe, rozluźniające napięcie mięśni ramienia i przedramienia; ćwiczenia manualne oraz ćwiczenia graficzne. Dobór ćwiczeń uzależniony jest od stopnia obniżenia sprawności manualnej. Ważne jest, aby zajęcia poprawiające sprawność rąk były prowadzone systematycznie, równolegle z zajęciami usprawniającymi analizę i syntezę wzrokową i słuchową. Często stosowane są zabawy konstrukcyjne, zabawy wodą, zabawy paluszkowe polegające na naśladowaniu określonych czynności i zjawisk – padającego deszczu, spacerowania (palcami po stole), wkręcanie żarówek, strząsania wody z palców, zabawy: „Idzie rak”, „Idzie kominiarz po drabinie”. Rozwijaniu sprawności motorycznej rąk służą również zajęcia plastyczno-techniczne: malowanie farbami na dużych arkuszach papieru, rysowanie kredkami, wycinanie, wydzieranie, naklejanie, składanie papieru
i stemplowanie. Do ćwiczeń grafomotorycznych możemy zaliczyć: pogrubianie konturów prostych kształtów, rysowanie według poleceń nauczyciela, rysowanie szlaczków literopodobnych po śladzie i bez śladów, kopiowanie rysunków przez kalkę techniczną, wypełnianie rysunków równoległymi kreskami pionowymi lub poziomymi oraz rysowanie szlaczków obrazkowych. Ważne jest organizowanie zabaw w formie zadaniowej, np. wyszukanie palcami w pudełku z grochem drobnych przedmiotów (koralików, guzików), ugniatanie piłeczek gumowych, formowanie z gazety kulek, zbieranie i segregowanie nasion roślin.
Dobra sprawność manualna dziecka kończącego edukację przedszkolną to niezbędna umiejętność w procesie nauki pisania. Warto więc zadbać o kształtowanie jej już od najmłodszych lat.

Do charakterystycznych objawów zaburzeń sprawności grafomotorycznej u dzieci należy: – pismo nieczytelne, nieestetyczne; brzydkie, gwałtowne, – błędy proporcjonalności (litery wychodzące poza linie), – brak melodii kinetycznej pisma (litery pozbawione płynności , niełączone), – wolne tempo pisania, – zeszyty niestaranne, pomazane, – zbyt silny lub zbyt słaby nacisk ołówka (napięcie mięśni), – częste ścieranie i poprawianie, – szybkie męczenie się i zniechęcenie dziecka, – niechęć do wykonywania wszelkich ćwiczeń graficznych, – ogólna słaba sprawność ruchowa całego ciała, a szczególnie mała sprawność motoryczna rąk.

Poprawienie sprawności manualnej jest możliwe tylko poprzez wykonywanie różnorodnych zajęć ręcznych, zwłaszcza rysunków. Zajęcia takie prowadzone w okresie poprzedzającym naukę mogą wpłynąć na znaczną poprawę sprawności dziecka i zapewnić mu lepszy start w szkole. Najczęściej jednak dzieci z zaburzeniami manualnymi rysują bardzo mało i niechętnie. W pierwszym okresie zajęć należy prowadzić również ćwiczenia zmniejszające napięcie mięśniowe, rozluźniające mięśnie. Muszą to być ćwiczenia, w których dziecko wykonuje duże ruchy całą ręką. W tym okresie ćwiczymy najpierw proste ruchy poziome i pionowe oraz ruchy okrężne. Następnie przechodzimy do ćwiczenia bardziej złożonych ruchów, postępujących od lewej do prawej strony. W ćwiczeniach tych dziecko powinno osiągnąć płynność ruchów. Ćwiczenia manualne przeznaczone są również dla dzieci leworęcznych lub oburęcznych.

W pierwszym etapie przeprowadza się tzw. ćwiczenia próbne, w czasie których obserwuje się, którą ręką dziecko wykonuje poszczególne ćwiczenia. Dzieci leworęczne należy przyzwyczajać do prawidłowej pozycji ręki przy pisaniu, gdyż mają one tendencję do ustawiania dłoni nad linią pisania. Zajęcia poprawiające sprawność rąk powinny być prowadzone systematycznie, równolegle z zajęciami usprawniającymi analizę i syntezę wzrokową oraz słuchową.

Ćwiczenia poprawiające grafikę pisma prowadzimy równolegle z ćwiczeniami czytania, jeśli dziecko ma trudności również w tym zakresie. Zajęcia manualne wskazane są również wtedy, gdy dziecko ma dostateczną sprawność rąk. Odgrywają one rolę zajęć relaksacyjnych, uspokajających i ćwiczących koncentrację uwagi.

Ćwiczenia doskonalące sprawność manualną

Ćwiczenia te stanowią bardzo ważny etap przy przygotowaniu dziecka do nauki pisania. Ich celem jest usprawnienie motoryki rąk oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej, poczynając od dużych ruchów ramienia i przedramienia, kończąc na drobnych, precyzyjnych ruchach nadgarstka, dłoni i palców. W zależności od stopnia obniżenia sprawności manualnej można stosować kolejno ćwiczenia rozmachowe, manualne i graficzne. Ćwiczenia graficzne, jako bezpośrednio poprzedzające naukę pisania, usprawniają drobne, pisarskie ruchy ręki. Praktyka wykazuje, że dobre rezultaty daje prowadzenie ćwiczeń graficznych również w okresie właściwej nauki pisania, poprzedzając nimi każdorazowo ćwiczenia w pisaniu.

Do ćwiczeń sprawności manualnej należą:

  1. Ćwiczenia rozmachowe: rozluźnianie napięcia mięśni ramienia i przedramienia:

– zamalowywanie farbami dużych płaszczyzn (kartony, gazety, arkusze szarego papieru) dużym pędzlem ruchami pionowymi lub poziomymi z zachowaniem kierunku od lewej do prawej, z góry na dół,

– zamalowywanie dużej powierzchni ograniczonej konturem (dużych konturowych rysunków),

– pogrubianie konturów dużych form geometrycznych i dużych rysunków,

– malowanie dużych form kolistych z zachowaniem kierunku pisania owali liter (odwrotnie do ruchu wskazówek zegara, zaczynając od miejsca cyfry 2 na tarczy zegarowej) płynnym, ciągłym ruchem,

– malowanie dużych form falistych i szlaków.

  1. Ćwiczenia manualne usprawniające małe ruchy ręki: dłoni, nadgarstka i palców:

– montowanie konstrukcji z gotowych elementów (klocków, krążków itp.),

– układanki płaskie (obrazkowe, geometryczne) klockowe, wtyczkowe z zachowaniem stopniowania trudności: na wzorze, według wzoru i bez wzoru (z pamięci lub z domysłu),

– modelowanie (plastelina, modelina i inne tworzywa), zaczynając od prostych form, jak kulki lub wałeczki, do coraz bardziej złożonych, wymagających łączenia różnych elementów,

– nawlekanie koralików, przewlekanie sznurków przez otworki w tekturkach,

– zwijanie sznureczka, wężyka igelitowego według wzoru, np. spirali, kwadratu itp.,

– wycinanie z papieru z uwzględnieniem stopnia trudności: cięcie po linii prostej, falistej, wycinanie form geometrycznych i konturowych rysunków,

– wycinanki, naklejanki z papieru, materiału, włóczki itp.,

– wydzieranki,

– szycie ściegiem fastrygowym, przewlekanie igły z nitką przez otworki w tekturze,

– łamanki papierowe (łódeczki, samoloty, czapki itp.),

– ćwiczenia sprawnych ruchów palców i rozluźniające napięcie mięśniowe, np. naśladowanie gry na pianinie, pisanie na maszynie, odtwarzanie rytmu deszczu, strząsanie wody z palców, wytrzepywanie piasku z rękawa itp.,

– stemplowanie (stempelki konturowe zwierząt, kwiatów, samochodów itp.), tworzenie za pomocą stempli kompozycji z figur geometrycznych.

  1. Ćwiczenia graficzne usprawniające drobne ruchy ręki ułożonej w pozycji jak przy pisaniu:

– pogrubianie konturów, czyli wodzenie po wzorze figur geometrycznych, prostych szlaczków (wysokości 3-4 cm), konturów obrazków,

– rysowanie wzorów po śladzie kropkowym lub kreskowym,

– rysowanie za pomocą szablonów figur geometrycznych i nieskomplikowanych przedmiotów, według stopnia trudności: szablony wewnętrzne (wycięty otwór w tekturce lub tworzywie) i szablony zewnętrzne (wycięty kształt do obrysowania),

– kopiowanie rysunków przez kalkę techniczną (także rysowanie na matowym szkle i na folii),

– zamalowywanie kredkami małych przestrzeni (konturów geometrycznych, konturów stempelków, obrazków z książeczek do malowania),

– kreskowanie, wypełnianie konturów kolorem za pomocą równoległych kresek poziomych lub pionowych (z zachowaniem kierunków od lewej do prawej i od góry do dołu),

– rysowanie szlaczków literopodobnych w liniaturze, w zmniejszającym się stopniowo wymiarze, aż do liniatury zeszytu, według stopnia trudności: wodzenie po wzorze, kończenie rozpoczętego wzoru i odwzorowywanie,

– odtwarzanie układów linearnych z elementów powtarzających się cyklicznie, różniących się kształtem lub kolorem (np. kwadrat, kółko, trójkąt, białe kółko, czerwone kółko, niebieskie kółko itp.) w liniaturze, zgodnie z kierunkiem pisania,

– rysowanie szlaczków obrazkowych (układów linearnych) w liniaturze, zgodnie z kierunkiem pisania,

– rysunki dowolne kredkami świecowymi lub ołówkowymi.

W miarę potrzeby można także zastosować ćwiczenia w rozpoznawaniu liniatury w powiększonym formacie i na kartkach z zeszytu (kreślenie ciemniejszym kolorem grubszych linii, zamalowywanie przestrzeni między nimi, wpisywanie szlaczków, rysowanie lub wklejanie elementów geometrycznych i rysunkowych, wklejanie kolorowych pasków papieru).

Ćwiczenia grafomotoryczne według Hany Tymichovej

Wzory proste i figuralne zaprojektowane są tak, aby mogły być wykonywane jednym, ciągłym ruchem ręki. Początek i kierunek ruchu jest na wzorach zaznaczony strzałką. Linia rysunku jest prowadzona w taki sposób, żeby podczas rysowania po śladzie nie było potrzeby odrywania ręki od wzoru, aż do ukończenia rysunku. Wzory nadrukowane są na kartkach papieru formatu A4 lub też mogą być namalowane na tabliczkach z masy plastycznej formatu A4. Otwory w tabliczkach pozwalają na zawieszenie ich na ścianie.

Ćwiczenia polegają na rysowaniu po śladzie, a więc wykonuje się ołówkiem (kredką świecową, mazakiem) po liniach wzoru bez odrywania ręki podczas rysowania. Kierunek rysowania i miejsce rozpoczęcia rysunku zaznaczone jest na wzorze. Do wielokrotnego wykonywania ćwiczenia mogą przydatne być tabliczki z nadrukowanym wzorem, który dziecko może wiele razy obrysować, aż do osiągnięcia wprawy. Wzór nadrukowany na papierze może służyć do wielokrotnego wykorzystania jeśli włożymy go do okładki ze specjalnej przeźroczystej folii. Dziecko wodzi mazakiem po folii ciągnąc kreskę po liniach wzoru. Po zakończeniu ćwiczenia rysunek na folii łatwo zetrzeć wilgotną szmatką. Okładki z folii można zastąpić kartką pergaminu, kalki technicznej lub kalki ołówkowej.

Hana Tymichowa proponuje, aby ćwiczenia grafomotoryczne wykonywać w czterech różnych pozycjach:

  1. w postawie stojącej – wzór zawieszony w płaszczyźnie pionowej,
  2. w postawie stojącej – wzór w płaszczyźnie poziomej,
  3. w postawie siedzącej – łokieć uniesiony,
  4. w postawie siedzącej – przedramię podparte.

Wykonywanie ćwiczeń w tych pozycjach zmniejsza nadmierne napięcie mięśniowe, które utrudnia technikę pisania i powoduje szybkie zmęczenie się dziecka.

Inną propozycją Hany Tymichowej jest wykonywanie wyżej opisanych ćwiczeń przy użyciu tzw. nasadki korekcyjnej. Ćwiczenia z nasadką przydatne są w przypadku nieprawidłowego sposobu trzymania pióra (ołówka, długopisu) podczas pisania i rysowania. Także w przypadku, gdy dziecko nie potrafi swobodnie kontrolować siły chwytu i zbyt silnie naciska, np. na pióro podczas pisania. Hana Tymichowa proponuje dwa typy nasadek: do rysowania i do pisania.

Nasadkę do rysowania wykonuje się w ten sposób, że z metalowej oprawki na ołówek automatyczny wyjmuje się wewnętrzny wkład (grafit). Na oprawkę w odległości 5-7 cm od czubka ołówka nakłada się wałeczek z masy plastycznej (modeliny) o długości około 8 cm. Następnie palcami dziecka umoczonymi w wodzie (aby masa nie przyklejała się do palców) wyciska się w wałeczku wgniecenia na palce. Wgniecenia te odpowiadają prawidłowemu położeniu palców, utrzymujących ołówek podczas rysowania. Następnie wkładamy oprawkę z nasadką do wrzącej wody i utwardzamy masę. Po wyschnięciu wkładamy grafit i tak przygotowany ołówek dziecko używa do różnych ćwiczeń graficznych.

Nasadkę do pisania wykonujemy w taki sam sposób jak poprzednią, z tą jednak różnicą, że jest ona krótsza (ok. 6-7 cm) i znajduje się tuż przy końcu oprawki, a więc nad powierzchnią, na której dziecko pisze. Wykonując ćwiczenia grafomotoryczne z dzieckiem należy bacznie obserwować jego pozycję podczas pisania, czy nie za mocno pochyla się nad książką, czy kręgosłup jest wyprostowany, a stopy stabilnie stoją na podłożu lub podnóżku, czy narzędzie pisarskie dziecko trzyma prawidłowo i czy zbyt silnie lub zbyt lekko naciska narzędziem pisarskim na kartkę podczas pisania, rysowania. Jeżeli coś nas niepokoi lepiej profilaktyczne wybrać się, np. do okulisty, ortopedy dziecięcego, psychologa lub terapeuty integracji sensorycznej. Przed rozpoczęciem ćwiczeń manualnych warto dziecku dokładnie wyjaśnić polecenie, zawsze dodać, aby starało się rysować, pisać powoli i dokładnie, starając się nie wychodzić poza linię. Można również pokierować ruchami dziecka, trzymając jego dłoń w swojej dłoni. Dużo chwalić i wzmacniać pozytywnie dziecko, nigdy nie krzyczeć, bo to daje odwrotne skutki. Ćwiczenia zawsze powinny mieć charakter zabawy i przynosić zadowolenie osobie uczącej się, bez pośpiechu, napinania się i krytyki. Jeżeli dziecko jest leworęczne, nigdy nie wolno na siłę przestawiać je, aby było „jak każdy normalny” na rękę prawą. Ważne jest usprawnianie płynności ruchów ręki dominującej. Przestawianie na siłę może w skrajnych przypadkach doprowadzić do różnego rodzaju zaburzeń.. Pamiętajmy, mniej liczy się efekt końcowy, choć też jest ważny, lecz najważniejszy jest sam proces usprawniania zdolności manualnych, poprzez wykonywanie różnych ćwiczeń grafomotorycznych u dziecka na starcie szkolnym.

mgr Małgorzata Ochniowska

pedagog

Literatura: 1. Bogdanowicz M., Przygotowanie do nauki pisania, ćwiczenia grafomotoryczne wg Hany Tymichowej, Harmonia, Gdańsk 2015. 2. Bogdanowicz M., Ryzyko dysleksji. Problem i diagnozowanie”, Harmonia, Gdańsk 2005. 3.Cieszyńska J., Korendo M., Wczesna interwencja terapeutyczna, Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2007.

  1. Czajkowska I., Herda K., Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne w szkole, WSiP, Warszawa 1989.
  2. Dmochowska M., Zanim dziecko zacznie pisać, WSiP, Warszawa 1991. 6. Franczyk A., Krajewska K., Skarbiec nauczyciela-terapeuty, „ Impuls”, Kraków 2005.
  3. Gąsowska T., Pietrzak-Stępkowska Z., Praca wyrównawcza z dziećmi mającymi trudności w czytaniu i pisaniu, WSiP, Warszawa 1978.
  4. Mickiewicz J., Jedynka z ortografii? Rozpoznawanie dysleksji, dysortografii i dysgrafii w starszym wieku szkolnym, „Dom Organizatora” ,Toruń 2002.

7

  1. Nartowska H., Różnice indywidualne, czy zaburzenia rozwoju dziecka przedszkolnego, WSiP, Warszawa 1986.
  2. Ratajek A., Niska sprawność grafomotoryczna problemem całego życia, w Studia Pedagogiczne. Problemy Społeczne, Edukacyjne i Artystyczne, 2011, t. 20.
  3. Rocławska – Dąbecka K., Ćwiczenia graficzne rozwijające sprawność ruchową ręki i koordynację wzrokowo – ruchową. Zgodnie z zamysłem Hany Tymichovej, Glotispol, Gdańsk 2009. 12. Sąsiadek K., „Zabawy paluszkowe”, Media Rodzina, Poznań 2005.
  4. Weise S., Dysgrafia, w: Terapia pedagogiczna, t. 1: Zaburzenia rozwoju psychoruchowego dzieci, „Impuls”, Kraków 2005.
  5. Zakrzewska B., Reedukacja dzieci z trudnościami w czytaniu i pisaniu, WSiP, Warszawa 1976. 15. Zakrzewska B., Trudności w czytaniu i pisaniu. Modele ćwiczeń, WSiP, Warszawa, 1996.

Dzień Chłopaka w grupie Niebieskiej

30 września z okazji Dnia Chłopaka dziewczynki z naszej grupy przygotowały słodki poczęstunek,życzenia i upominki. Każdy chłopak otrzymał dyplom nadania zaszczytnego tytułu „Super chłopak”. W tym wyjątkowym dniu przypomnieliśmy sobie jakie cechy powinien posiadać każdy ” dżentelmen”w naszej grupie. Dzień upłynął nam na wspólnej zabawie i tańcach z balonami.

 Serdecznie dziękujemy mamusiom z trójki grupowej za pomoc w przygotowaniu uroczystości.

Dzień Chłopaka i fajnego Przedszkolaka

 

W tym dniu szczególnym – września trzydziestego,
Witamy serdecznie chłopaka każdego.
Dzisiaj święto Wasze, dzień prezentów, życzeń,
Innych przyjemności już nawet nie zliczę!

Oczywiście najfajniejsi chłopcy chodzą do grupy Zielonej. Dlatego żeńska część grupy do Święta Chłopaka przygotowywała się od tygodnia. Dziewczynki samodzielnie wykonały piękne portrety swoich kolegów. Wręczyły je chłopakom  wraz z życzeniami szczęścia, zdrowia, przyjaźni i spełnienia marzeń. Aby uatrakcyjnić to szczególne święto, grupa  naszych czirliderek, dopingowała chłopaków  podczas wykonywania bardzo trudnych zadań. Biało-czerwone pompony wspomagały dziewczynki w kibicowaniu poszczególnym parom. A panowie musieli się zmierzyć z konkurencjami sportowymi -bieg z jajem, rzuty do celu; orientacją w przestrzeni- szukaniem, według wskazówek schowanych cukierków. Rozwiązywali również zagadki i wykonywali zadania, które powodowały głośne wybuchy śmiechu. Na przykład wtedy gdy Mikołaj śpiewająco musiał powiedzieć wybranemu koledze za co go lubi. Chłopcy przeszli też test odwagi (poproszenie do indywidualnego tańca koleżanki),  test wytrzymałości (5 pompek, 5 przysiadów, 5 podskoków) i wiedzy (np. jakie miasto jest stolicą Polski?). Wszyscy chłopcy za odwagę, moc i wiedzę otrzymali medale Super Chłopaka.

A na koniec oczywiście dyskoteka.

Ma my nadzieję, że ten dzień sprawił naszym Panom wiele radości i na długo pozostanie w Ich pamięci.