prowadzenie badań poprzez doświadczenia i obserwacje
Zadanie 1.
Wysłuchaj wiersza o powietrzu autorstwa L.J. Kerna
Piotruś i powietrze.
Był pewien chłopiec w różowym swetrze,
którego raz zapytano:
Czym chciałbyś zostać Piotrusiu?
Powietrzem!
Dlaczego powietrzem?
Ano,
dlatego tylko, proszę mamusi,
że ono nic robić nie musi.
Pobladła biedna mama z wrażenia,
ot los mieć syna lenia.
Wieczorem poszedł Piotruś do łóżka,
mamusia światło zgasiła.
I zasnął Piotruś, a dobra wróżka
w powietrze go zamieniła.
I nagle patrzcie co się dzieje:
Piotruś po świecie wieje.
W miastach uderza o domów mury,
w górze na niebie rozpędza chmury,
na morzy białe spostrzega żagle,
więc mocno dmucha w te żagle nagle,
na szosach siwe podnosi kurze,
organizuje trzy groźne burze,
porusza liście na wszystkich drzewach,
we wszystkich ptasich gardziołkach śpiewa,
jest jednocześnie we wszystkich stronach,
w samochodowych siedzi oponach,
wierci się, kręci, tańczy jak fryga,
aeroplany na sobie dźwiga,
i – to już chyba największa heca –
dmucha jak wariat we wszystkich piecach…
Rano, gdy zbudził się, przetarł oczy
i rzekł:
Zmęczyłem się bardzo w nocy.
Nie przypuszczałem, proszę mamusi,
że tak powietrze pracować musi…
Zadanie 2.
Co to jest powietrze?
Czy widzimy powietrze?
Do czego jest potrzebne powietrze?
Powietrze otacza całą kulę ziemską. Konieczne jest do życia ludziom, zwierzętom i roślinom. Powietrza nie widać, ale gdy jest zanieczyszczone trudno nam się oddycha, chorujemy.
Szukanie dowodów na istnienie powietrza -właściwości powietrza
Zadanie 3.
Dziecko ustawia na stole buteleczkę słoiczki. Następnie zanurza przybory w misce z wodą. Widzi wydostające się bąbelki. Obserwują co się wydarzyło.
Wniosek: Przeprowadzone doświadczenie pokazuje, że w butelce jest powietrze, ale jest niewidoczne.
Dziecko przy pomocy rodzica nadmuchuje balony. Po chwili rozwiązuje nadmuchane balony, a ich wloty kieruje na stół, na którym leżą piórka, skrawki chusteczki higienicznej.
Wniosek: wiatr to ruch powietrza, gdy wylatuje z balonu, porusza piórkami.
Sprężystość powietrza
Dziecko trzyma w ręku strzykawkę, wyciąga tłoczek nabiera powietrza. Następnie otwór z drugiej strony zatykają palcami próbują wcisnąć tłoczek do środka. Przekonuje się, że nie można wcisnąć tłoczka do końca. Po puszczeniu tłoczka przez dziecko, tłoczek sam wsuwa się na zewnątrz.
Wniosek: Powietrze jest rozprężliwe. Powietrze zachowuję się jak sprężyna pozwala się ścisnąć, ale puszczone wraca do stanu poprzedniego.
Co to jest wiatr?
Dziecko składa z papieru kolorowe wachlarze. Następnie porusza nimi swobodnie przy twarzy. Mówi co czuje gdy porusza wachlarzem.
Wniosek: Szybko poruszany wachlarz wprawia w ruch powietrze, czyli powstaje wiatr.
Co się dzieje, kiedy w pomieszczeniu brakuje powietrza?
Doświadczenie z dwiema świeczkami – jedną przykrywamy słoikiem i obserwujemy, jak po chwili płomień gaśnie. Druga pali się bez przykrycia i nie gaśnie.
Wnioski: Powietrze jest potrzebne, aby palił się ogień.
Większość z nas lubi podróżować. Dzisiaj będziemy mieli okazję odwiedzić różne miejsca na kuli ziemskiej. Zapraszam w podróż dookoła świata. Odwiedzimy niezwykłe miejsca, poznamy nowe kontynenty i zwyczaje ludzi. Wyruszamy; jedziemy pociągiem ( dziecko naśladuje jazdę pociąciem) do Europy. Tutaj poznajemy Alę, która mieszka w Polsce. Następnie przesiadamy się do samolotu i lecimy samolotem do Afryki– naśladowanie ruchem lotu samolotu, gdzie poznajemy chłopca o imieniu Numbi. Następnym etapem naszej podróży jest Azja „Płyniemy (dziecko naśladuje ruchem wiosłowanie w łodzi) do Japonii, nazywanej krajem Kwitnącej Wiśni, gdyż niemal w całym państwie możemy spotkać mnóstwo tych drzew, tutejsi mieszkańcy zakładają swoje tradycyjne stroje – kimona, jedzą potrawy z ryżu posługują się pałeczkami” a w Japonii poznajemy 7 letnią dziewczynkę o imieniu Kiem-an-fu. Następnie odwiedzamy mieszkańca Kanady w Ameryce Północnej . Odarpi to chłopiec który mieszka w Grenlandii. Eskimosi żyją w rejonie Bieguna Północnego. Ubierają się w kurtki, spodnie uszyte z foczej skóry, które doskonale chronią przed zimnem i wiatrem. Tam gdzie mieszkają Eskimosi, lody nie topnieją przez większą część roku, dlatego poruszają się oni głównie skuterami śnieżnymi i saniami ciągniętymi przez psy. Po przygodzie z arktycznymi zwierzętami marzymy o gorącym słońcu i jakimś ciepłym kraju. Lecimy do Australii. W Australii poznajemy siostry Polę i Kely.
Opowiadanie „Jesteśmy różni i to nas łączy”
Przedstawia obraz wyimaginowanego świata: wyobraź sobie świat bez różnic. Wszyscy jesteśmy jednakowi, podobni do siebie jak dwie krople wody. Mówimy tym samym językiem, taką samą barwą głosu. Mamy jednakowy kolor skóry, oczu i włosów. Nasze ubrania, domy i samochody są identyczne. Nawet rośliny i zwierzęta niczym się od siebie nie różnią. Wszystko jest takie samo, łącznie z naszymi uczuciami.
A teraz wyobraźcie sobie teraz świat, który Cię otacza. Ludzie różnią się od siebie, mówią różnymi językami, inną barwą głosu, ich kolor skóry, oczu i włosów jest odmienny .Domy dookoła mają ciekawe formy i kształty, a pojazdy są różnych kolorów i marek.
Który świat podoba Ci się bardziej – ten jednokolorowy czy ten barwny?
Przedstaw -narysuj ten świat który Ciecie otacza- praca plastyczne
Wiersz pt.,,,Kontynenty”.
Dziecko wskazuje kontynenty i poznaje ich mieszkańców
,,Kontynenty ja wymienię teraz Wam
Europa, Azja i Antarktyda
Północna, Południowa Ameryka
Australia i Afryka
Siedem kontynentów już na pamięć znam
A w Europie , a w Europie żyję Ja
A w Europie żyję Ja”
mieszkańcy Europy to Europejczycy, Polska leży w Europie
mieszkańcy Azji to Azjaci
mieszkańcy Ameryki to Amerykanie
mieszkańcy Afryki to Afrykanie
mieszkańcy Australii to Australijczycy
wszyscy jesteśmy mieszkańcami tej samej planety. Jesteśmy Ziemianami .
Proszę o przygotowanie klocków w czterech podstawowych kolorach lub wycięcie karteczek (można wykorzystać gotowe karteczki )
Inscenizacja zabawy na podstawie wiersza „Kolory” – wskazywanie dowolnego klocka z odpowiednim kolorem usłyszanym podczas czytania wiersza.
Mam czerwoną piłkę, a czerwone kalosze
I czerwoną sukienkę do przedszkola noszę.
Żółte słońce świeci nad żółciutkim piaskiem,
Cytryny są żółte i okropnie kwaśne.
Jem czerwone poziomki, gdy jestem na łące,
I przyglądam się małej czerwonej biedronce.
Pod zielonym liściem siedzi sobie żaba.
Jest cała zielona, zupełnie jak trawa.
Niebieski balonik na niebieskim niebie
Jak niebieska chmurka płynie wprost do ciebie.
Zamiast kwaśnych cytryn jem żółte banany,
A żółty słonecznik dostałam od mamy.
Rozmowa na temat treści wiersza :
Czy pamiętasz :
co było w kolorze czerwonym?
co było w kolorze żółtym?
co było w kolorze zielonym ?
co było w kolorze niebieskim?
lub :
jakiego koloru była piłka, sukienka, biedronka itd ?
jakiego koloru był słonecznik, słońce itd.?
jakiego koloru była żaba, liść itd.?
jakiego kolory była chmurka, niebo, balonik?
2.Zabawy z kolorowymi klockami – zachęcanie do segregowania klocków wg kolorów i układanie dowolnych kompozycji przestrzennych lub płaskich z klocków w jednym kolorze(zamiast klocków mogą to być np. kartoniki lub kartki w czterech podstawowych kolorach: żółtym, zielonym, czerwonym i niebieskim)
3.Zabawa matematyczna „ Kolorowe rytmy”– zaproponujcie dzieciom układanie z klocków pociągu na początku z dwóch wagoników w kolorach (np. czerwony i niebieski) – to tzw. „rytmy” czyli powtarzające się ciągi. Zadanie dla dziecka polega na poprawnym układaniu schematu: czerwony- niebieski, czerwony- niebieski itd., potem można układać trzy, cztery kolory np. czerwony – niebieski-zielony czy np. zielony-czerwony-żółty-zielony ( lub w innej kolejności-ważne aby dziecko poprawnie odtwarzało kolejność występujących po sobie kolorów, można utworzyć dwa do czterech powtórzeń, w zależności od poprawności wykonania zadania przez dziecko )
4.Zabawa „Jakiego koloru brakuje?”- przygotujcie kartoniki lub klocki w czterech podstawowych kolorach i rozłóżcie na dywanie przed dzieckiem. Poproście je żeby zamknęło na chwilę oczy i zabierzcie jeden klocek (kartonik) – zadaniem dziecka jest odgadnięcie jakiego koloru brakuje. Jeśli dziecko chętnie się bawi można zwiększyć poziom trudności i dołożyć większą ilość klocków ( kartoników), a może kolejny kolor? Zabawę powtarzamy kilka razy.
5.Wyszukiwanie różnorodnych zabawek i przedmiotów w domu w kolorze zaproponowanym przez dorosłego i gromadzenie w wyznaczonym miejscu np. na dywanie. Po zabawie dzieci odnoszą wszystko na swoje stałe miejsca. Można zaproponować dziecku, aby z zamkniętymi oczami wylosowało klocek, powiedziało jego nazwę i wymieniło nazwy przedmiotów, zwierząt roślin itp., w tym kolorze.
Można także pobawić się w tworzenie nowych kolorów ( barwy pochodne ) z barw podstawowych – w tym celu przygotowujemy trzy szklane pojemniki z wodą, moczymy w każdym inny kolor bibuły ( czerwona, żółta, niebieska) gdy woda się zabarwi wyciągamy bibułę. Bawimy się z dzieckiem – pytamy jaką nazwę mają te kolory, dziecko wskazuje i nazywa kolor lub dorosły nazywa kolor, a dziecko wskazuje.
W osobnym pojemniku łączymy ze sobą dwa kolory – dziecko nazywa kolory (można za pomocą łyżeczki lub jak jest w domu to najlepiej pipetką – uczymy dziecko jak pobrać do pipety płyn ), zapoznajemy z nazwą, jak dziecko wie to samo nazywa powstałe kolory – można eksperymentować z kolorami, zabawa ma być dla dziecka przyjemnością :
żółty i czerwony = pomarańczowy
czerwony i niebieski = fioletowy
niebieski i żółty = zielony
z kolei powstałe kolory można też połączyć i nazywać kolejne nowe kolory:
niebieski i pomarańczowy da nam kolor granatowy
z czerwonego i zielonego otrzymamy kolor brązowy
fioletowy i żółty to mix, z którego otrzymamy kolor
