Dojrzałość szkolna

KRYTERIA DOJRZAŁOŚCI SZKOLNEJ opracowane w oparciu o podstawę programową wychowania przedszkolnego obowiązującą od dnia 14.02.2017 roku

Dziecko kończące przedszkole i rozpoczynające naukę w szkole podstawowej:

  1. w zakresie umiejętności społecznych i odporności emocjonalnej:

– rozumie i wykonuje polecenia nauczyciela kierowane do całej grupy, a nie tylko bezpośrednio do niego,

– łatwo nawiązuje kontakty z rówieśnikami oraz z dorosłymi spoza rodziny,

– słucha uważnie i nie przerywa wypowiedzi dorosłych i kolegów,

– współdziała z nimi w zabawie, czeka na swoją kolej,

– w zabawach potrafi opanować emocje, nie wybucha łatwo złością, nie reaguje gniewem, nie obraża się i nie odchodzi,

– postępuje zgodnie z umowami przyjętymi w grupie,

– umie pogodzić się z przegraną, jest odporne na niepowodzenia, w miarę samodzielnie radzi sobie z trudnościami.

2.w zakresie samodzielności i wykonywania czynności samoobsługowych:

– wykonuje samodzielnie czynności higieniczne,

– dba o czystość osobistą i estetykę swojego wyglądu,

– utrzymuje porządek w otoczeniu,

– potrafi samodzielnie się ubierać i rozbierać, dba o osobiste rzeczy i nie naraża ich na zgubienie,

– zależy mu na doprowadzeniu pracy do końca.

3. w zakresie rozwoju intelektualnego:

 – rozpoznaje i nazywa poznane przedmioty oraz potrafi wyjaśnić do czego służą,

 – wyodrębnia i umie opisać cechy przedmiotów,

– dokonuje podziału zbiorów na podzbiory według różnych cech elementów np. kształtu, wielkości, koloru

– tworzy zbiory na podstawie pojęć ogólnych,

 – rozumie sens informacji podanych w formie uproszczonych rysunków,

– porządkuje i opowiada historyjki obrazkowe, uwzględniając zauważone związki przyczynowo-skutkowe.

  1. w zakresie umiejętności matematycznych

– określa prawą i lewą stronę ciała,

– umie wymienić i wskazać wszystkie części ciała,

– ustala położenie przedmiotów w przestrzeni, stosując właściwe zwroty,

– posługuje się pojęciami dotyczącymi położenia przedmiotów w odniesieniu do własnego ciała, ® liczy obiekty i rozróżnia błędne liczenie od poprawnego

– posługuje się liczebnikami porządkowymi w znanym sobie zakresie,

 – porządkuje zbiory w ciągu malejącym i rosnącym,

– wykonuje działania dodawania, i odejmowania licząc konkretne przedmioty,

 – rozpoznaje i nazywa kształty figur geometrycznych: koło, kwadrat, prostokąt, trójkąt.

  1. w zakresie układów rytmicznych i następstwa czasu:

– umie kontynuować rytm, układając kolejne sekwencje,

– używa poprawnie nazw pór dnia: rano, południe, wieczór,

– rozumie i stosuje określenia następstwa czasu: wczoraj, dzisiaj, jutro,

– wymienia nazwy dni tygodnia w prawidłowej kolejności,

– zna nazwy pór roku i wymienia je w prawidłowej kolejności.

  1. w zakresie percepcji wzrokowej:

– wskazuje co najmniej 6 szczegółów, którymi różnią się 2 obrazki,

– zauważa, jakie nastąpiły zmiany we wcześniej oglądanym układzie elementów,

 – potrafi połączyć barwne obrazki z ich konturowymi odpowiednikami,

– spostrzega takie same symbole i znaki graficzne,

– układa budowle z klocków według podanego wzoru,

– układa obrazek z części.

  1. w zakresie percepcji słuchowej:

– rozpoznaje i nazywa słyszane odgłosy i dźwięki,

 – wyodrębnia wyrazy w zdaniu i potrafi je policzyć,

– dzieli wyraz na sylaby,

– wyodrębnia głoski na początku i na końcu słowa (wie np., że wyraz „but” zaczyna się na „b”, a kończy na „t”),

– potrafi wymienić głoski w krótkich słowach jak: „las”, „woda”,

– potrafi złożyć proste słowo w całość z usłyszanych głosek.

  1. w zakresie sprawności ruchowej:

– utrzymuje prawidłową postawę ciała podczas stania, siedzenia, chodzenia i biegania,

– chodzi na czworakach, zmieniając kierunek i pokonując przeszkody,

 – rzuca, chwyta i toczy przybory,

– podskakuje i przeskakuje przeszkody,

– wykonuje poprawnie ćwiczenia według pokazu instrukcji słownej.

  1. w zakresie sprawności manualnej:

– potrafi precyzyjnie narysować po linii i wykropkowanym śladzie,

– trzyma prawidłowo ołówek, kredkę,

– dostosowuje nacisk do przyboru, z którego korzysta w czasie rysowania

– sprawnie posługuje się nożyczkami.

  1. w zakresie koordynacji wzrokowo-ruchowej:

– umie pokolorować obrazek wg podanego kodu,

– rysuje szlaczki zgodnie z podanym wzorem, zachowując prawidłowy kierunek od strony lewej do prawej,

– potrafi określić miejsce na kartce papieru,

– rysuje na kratkowanym papierze zgodnie z podanym wzorem.

 Dziecko, które osiągnęło dojrzałość szkolną powinno mieć opanowane powyższe czynności, ale niekoniecznie wszystkie i na równie wysokim poziomie. Wystarczy jeżeli radzi sobie z większością. Oczywiście im jest ich więcej tym lepszy start. Jest prawie niemożliwe, aby dziecko zwłaszcza 6-letnie spełniało wszystkie wyżej wymienione warunki i to na najwyższym poziomie.

Jakie nieprawidłowości rozwojowe występujące u dziecka mogą zaniepokoić rodziców?

 – ma wadę wymowy (nieprawidłowa artykulacja wielu głosek) i utrudniona komunikacja werbalna,

– przekręca wyrazy, popełnia błędy gramatyczne,

– ma problem z zapamiętaniem wierszyków, piosenek, nazw dni tygodnia, więcej niż jednego polecenia,

– nie potrafi dokonać podziału słowa na sylaby,

– nie wyodrębnia głoski w nagłosie słowa,

– nie potrafi głoskować nawet krótkich słów,

– rudności sprawiają mu wszelkie układanki, mozaiki (unika ich),

 – wykazuje się nieporadnością w rysowaniu, w posługiwaniu się nożyczkami,

– ma trudności z dokładnym odwzorowywaniem prostych szlaczków,

– z trudem zapina guziki oraz wykonuje wszelkie czynności manipulacyjne,

– jest oburęczne, trzyma ołówek to w lewej to w prawej ręce,

– źle funkcjonuje w zabawach ruchowych, ma trudności z uczeniem się jazdy na rowerze, hulajnodze,

– nie przestrzega reguł życia w zbiorowości,

– łatwo się rozprasza,

– potrzebuje stałej uwagi,

– jest lękliwy, małomówny,

– nie potrafi nawiązać kontaktu z rówieśnikami oraz z dorosłymi spoza rodziny,

– nie interesuje się książkami i czytaniem, pisaniem,

– preferuje zabawę.

Dzień Dinozaura w grupie Niebieskiej.

26 lutego spędziliśmy cudowny dzień w krainie dinozaurów. Rozmawialiśmy o prehistorycznych stworach, które dawno temu zamieszkiwały naszą planetę. Zajęcia rozpoczeliśmy od prezentacji multimedialnej, która pomogła nam uporządkować wiadomości na temat dinozaurów. Później obejrzeliśmy film. Dzieci dowiedziały się kim jest paleontolog, skamielina, amonit. Poznały również bardzo trudne nazwy dinozaurów, ich wygląd, jak się poruszały i czym się żywiły.Następnie zajeliśmy się ” wydobywaniem”dinozaurów z piasku. Każde dziecko mało możliwość wybrać sobie obrazek dinozaura,a następnie pomalować farbami i ozdobić plasteliną. Zajęcia plastyczne zaowocowały ciekawymi pracami.

 

 

 

 

 

Kodowanie z Genibotem

Dziś nasze zajęcia uatrakcyjnił Genibot – robot, który musi zostać zaprogramowany, aby wykonał określone czynności. Można go programować za pomocą kart, oraz gestów. Na kartach nadrukowane są specjalne znaczniki, dzięki którym robot rozpoznaje jaka komenda przypisana jest do danej karty. Karty układamy a następnie przykładamy kolejno do każdej robota. Po wczytaniu całej sekwencji komend stawiamy robota na wybrane miejsce i Genibot wykonuje zaprogramowane polecenia. Ćwiczyliśmy układanie kodu bez powtórzeń (określona liczba komend-strzałek), a później ten sam kod z powtórzeniami (położenie jednej karty z poleceniem, a pod spodem cyfrę, która oznaczała ile razy robot daną czynność ma powtórzyć).

Była to świetna zabawa dla dzieci, ale również oswajanie z nowymi technologiami, rozwijanie logicznego myślenia, kształtowanie analitycznego myślenia oraz wyobraźni.

Opracowała: Marcela Zagrobelny

Południe z bajką inne niż wszystkie.

W nasze czwartkowe południe mieliśmy niezwykłą przyjemność obcować z nieco innym przekazem literatury dla dzieci, bo oto nasza Nel przyniosła do grupy wspaniałą niespodziankę – magnetofon kasetowy z nagraniem słuchowiska dla dzieci pt. „O Maciusiu, który marzył, by w pożarnej służyć straży”. Każdy uważnie przyglądał się zarówno kasecie jak i magnetofonowi, bo dla dzieci było to coś zupełnie nowego. Nowoczesne technologie wyparły takie sprzęty z naszego życia, ale jak się okazało są jeszcze miejsca gdzie z sentymentem przechowuje się takie urządzenia, które w piękny sposób przywracają wspomnienia. Nasze codzienne czytanie bajki zmieniło dzisiaj swoją formę – stało się bardziej intrygujące. Ten stary/nowy sprzęt muzyczny sprawił, iż wszyscy w skupieniu i z uwagą słuchali przedstawianych treści, ożywcze stawały się jedynie zamieszczone w słuchowisku momenty muzyczne, gdzie nawet chłopcy ochoczo maszerowali zamieniając się w strażaków 🙂

Dziękujemy Rodzicom Nel za przyniesienie odtwarzacza, który  przeniósł (głównie mnie 🙂 ) do świata dzieciństwa, a Babci i Dziadziowi Nel za pielęgnowanie i przechowywanie skrawka historii. Bardzo się cieszymy, że dzieci mogły poznać właśnie taki sposób przekazu bajki 🙂 

„O Maciusiu, który marzył, by w pożarnej służyć straży”

Dzisiaj dzieci miały okazję wysłuchać bajkę, odtwarzaną z kasety magnetofonowej, a to wszystko za sprawą Rodziców Ninki, za co serdeczne dziękujemy 🙂 Tatuś Ninki przyniósł nam do przedszkola magnetofon kasetowy i kasetę.

Gdy zapytałam Ninkę skąd mają takie skarby, to powiedziała:

Były w piwnicy u babci Marysi i dziadzia Bolka.

Dobrze, że mamy dziadków, u których możemy znaleźć takie właśnie skarby.

Przedszkolaki stwierdziły, ze nigdy nie widziały kasety magnetofonowej, jedynie Hubercik powiedział, że ma taką tylko czarną 🙂

Bajka muzyczna autorstwa Piotra Łosowskiego pt. „O Maciusiu, który marzył, by w pożarnej służyć straży” bardzo się wszystkim podobała. Dzieci z uwagą słuchały, a liczne piosenki wywoływały uśmiech na ich twarzach.

Jeżeli ktoś ma w domu jakieś inne różne skarby, to my chętnie je zobaczymy 🙂

Doświadczenia z solą

Doświadczenia to najlepszy sposób na kształtowanie wiedzy i umiejętności u najmłodszych. Dzieci angażują w nie swoje zmysły i funkcje poznawcze. To czego doświadczają eksperymentując, łatwiej zapada im w pamięć.

Zaproponowałam dzieciom z grupy Żółtej eksperyment, którego efektem miało być powstanie kryształków soli.

Zanim jednak dzieci przystąpiły do doświadczenia, poznały legendę o św. Kindze. Dziś można ją zobaczyć w Muzeum Kopalni Soli w Wieliczce. Posąg, który został wyrzeźbiony w solnej bryle, sam trzyma w dłoniach bryłę soli skrywającą legendarny pierścień.

Podczas eksperymentowania dzieci poznały nowe określenia. Dziś wiedzą już co to jest solanka, chodnik w kopalni, szyb. Przyglądając się fotografiom z wielickiego muzeum poznały sposób wydobywania soli w dawnej kopalni. Ta ciężka dla człowieka i zwierząt praca to na szczęście już tylko historia. Historia o walorach edukacyjnych.

Doświadczenie rozpoczęliśmy od sporządzenia solanki: nasyconego roztworu soli. Dzieci wsypywały sól do wody, mieszały i obserwowały uważnie to co działo się wewnątrz przeźroczystego naczynia. To był ten etap eksperymentowania, w którym uczestniczyli wszyscy w jednym czasie. Potem nastąpiła indywidualna praca. Każde z dzieci oplotło samodzielnie patyczek sznurkiem.  Tak przygotowane sznurki i patyczki zanurzaliśmy w solance, którą każdy sam nalewał do przeźroczystego kubeczka.

I tak powstało stanowisko do obserwacji efektów eksperymentu. A te można już było obserwować tego samego dnia po kilku godzinach. Spostrzegawcze dzieci szybko zauważyły, że na wilgotnym sznurku powstają kryształki soli. Każdego dnia kubeczki zmieniały swój wygląd, bo tempo powstawania kryształków było wręcz imponujące.

Któreś z dzieci zwróciło uwagę na podobieństwo w wyglądzie śniegu po tamtej stronie okna i soli po tej stronie. Jeszcze tylko dodam, że dzieci były bardzo wnikliwymi obserwatorami. Było mi miło, kiedy widziałam jak często i z zainteresowaniem przyglądały się swoim solnym kubeczkom.