Kategoria: Aktualności grupy zielonej

Styczeń jest miesiącem, w który wpisane są dni szczególne – dni wzbudzające bardzo miłe i radosne emocje. To oczywiście święto Babci i Dziadka.

W naszej grupie już od kilkunastu dni trwały przygotowania do tego wydarzenia. Dzieci uczyły się wierszy i piosenek. Tworzyły także upominki dla swoich kochanych Dziadków – w tym roku przygotowywaliśmy własnoręcznie zdobione kalendarze, które mają pokazywać Dziadkom tylko dobre i szczęśliwe dni 🙂

Dziadkowie to wielki skarb dla wnuków, gdyż to Oni właśnie czynią ich dzieciństwo bardziej pełnym, udanym i szczęśliwym. Nikt tak jak babcia i dziadek nie umie pocieszyć i z cierpliwością tłumaczyć rzeczywistość. Zawsze rozumieją ich dziecięce rozterki, mają czas, ale przede wszystkim bezgranicznie je kochają. Wnuczęta są dla nich radością życia. Dlatego, w podzięce za Ich wielkie serce, 25 stycznia odbyła się w naszej grupie uroczystość związana z obchodami Dnia Babci i Dziadka.

Niestety, ten rok również nie pozwolił nam zaprosić naszych zacnych gości na występ, ale dzięki uprzejmości Pana Witalisa, tatusia naszej Nel, mogliśmy nagrać przygotowaną przez dzieci akademię, która, mamy nadzieję, będzie pamiątka na długie lata 🙂

Nasi mali artyści z dużym przejęciem i zaangażowaniem odtwarzali swoje role prezentując wiersze, piosenki i tańce, a to wszystko po to, aby podziękować swoim kochanym Dziadkom za trud, serce i ogrom miłości, którą każdego dnia obdarzają swoje wnuki.

Dopełnieniem naszych uroczystości był słodki poczęstunek. Pani Marysia, babcia naszej Nel, uraczyła nas wszystkich przepysznym piernikiem, który smakował wybornie i tak szybko jak się pojawił, tak szybko zniknął 🙂 Ten domowy, pachnący piernik sprawił, że wszyscy na chwilę przenieśliśmy się do domów swoich babć. DZIĘKUJEMY!

Jeszcze raz naszym kochanym Babciom i Dziadkom składamy najserdeczniejsze i najcieplejsze życzenia zdrowia, pogody ducha i samych szczęśliwych i dobrych dni przy boku najbliższych.

Bardzo serdecznie DZIĘKUJEMY także Panu Witalisowi za poświęcony czas, profesjonalne nagranie i zmontowanie naszego występu. Myślę, że tak powstały materiał jeszcze nie raz sprawi radość i wywoła wzruszenia na twarzach odbiorców.

Jedna z podróżniczek powiedział niegdyś: „Jedyne co nas ogranicza w życiu to nasza wyobraźnia[…]” Jakie to ogromne szczęście, że dzieci o tym nie wiedzą 🙂 bo ich wyobraźnia na szczęście nie zna granic, a przedszkole to szczególne miejsce, gdzie wszystko się przydaje i wszystko jest potrzebne 🙂 Już nie raz przekonałyśmy się, jak dzieci potrafią robić „coś z niczego”; jak nadają drugie życie przedmiotom, które dla nas dorosłych mają jedną, określoną funkcję i przeznaczenie. Tak też działo się w naszej grupie. W momencie, gdy nasz kącik przyrodniczy rozrastał się w nowe elementy – patyki, kamienie, plastry drzewa, gałęzie, dzieci bez żadnej ingerencji osoby dorosłej, zaczęły tak po prostu z tego tworzyć i podejmować różnorodne, kreatywne działania. Zgromadzone w kąciku  drewniane materiały wyzwoliły wśród dzieci niebywałą pomysłowość. To dopiero początek, ale już powstają piękne dzieła. Zobaczcie sami.

Ośrodek Rozwoju Edukacji we współpracy z Ministerstwem Edukacji i Nauki oraz Głównym Inspektorem Sanitarnym, wychodząc naprzeciw realizowanym przez nauczycieli treściom podstawy programowej wychowania przedszkolnego, przygotował propozycje zajęć dla dzieci z oddziałów przedszkolnych, które mają na celu kształtowanie zachowań prozdrowotnych, a także postaw odpowiedzialności za własne zdrowie. Głównym celem tych zajęć było zwiększenie świadomości dzieci na temat dróg rozprzestrzeniania się wirusów oraz sposobów zapobiegania infekcjom.

Mając na względzie obecny czas i sytuację pandemiczną panującą na całym świecie, odbyliśmy z dziećmi cykl zajęć edukacyjnych nawiązujących tematycznie do szeroko rozumianej profilaktyki prozdrowotnej, w tym omówiliśmy działania na rzecz zahamowania pandemii koronawirusa SARS-CoV-2 i profilaktykę zachorowań na inne choroby zakaźne.

Wspólnie próbowaliśmy ustalić co to są wirusy? Czy można je zobaczyć przez szkło powiększające? Dlaczego i w jaki sposób musimy dbać o higienę? Dlaczego tak ważne w naszym codziennym życiu jest dokładne mycie rąk? Eksperyment z drobinkami czarnego pieprzu (odpowiednik wirusów) oraz mydłem na palcu, uzmysłowił dzieciom, że tak jak te drobinki pieprzu „uciekają” przed mydłem, tak samo z naszych dłoni  „uciekają” wszystkie wirusy i bakterie,  gdy tylko dokładnie je myjemy.

Inscenizacja teatralna, w której główną rolę odgrywały właśnie wirusy pomogła dzieciom zrozumieć drogę ich rozprzestrzeniania się  i tym samym dała przykłady czego nie należy robić lub co robić, aby móc jak najdłużej zachować zdrowie. Dzieci z wielkim zaangażowaniem oraz niebywałą wyobraźnią szukały sposobów na pokonywanie wirusów („Możemy rzucać w nich warzywami, bo one boją się witamin” – tak brzmiała jedna z wypowiedzi 🙂 )

Ponadto prezentowaliśmy właściwe zachowania podczas kichania, kaszlania, witania się i mycia rąk. Chociaż informacje te są powtarzane w naszej grupie bardzo często, to jednak takiej mądrości nigdy za wiele…

Na sam koniec utrwaliliśmy wiedzę na temat pracy lekarza. Dzieci odwoływały się do własnych doświadczeń i opowiadały jak wspominają własne wizyty w gabinecie lekarskim. Bez trudu potrafiły wymienić atrybuty lekarza oraz inne rzeczy związane z leczeniem. Opowiadały o lekach, które należy zażywać tylko w obecności i za pozwoleniem dorosłych. Poprzez burzę mózgów próbowaliśmy ustalić co to są szczepionki? Czy dzieci w ogóle mają świadomość takiej metody zapobiegania różnorodnym chorobom zakaźnym? Jak się okazało, dzieci doskonale orientowały się w temacie, mówiły, że to takie tabletki, tylko w płynie, że to zastrzyki, które trochę bolą, ale dzięki nim jest się zdrowym 🙂

Zatem temat profilaktyki chorób zakaźnych nie ma już przed nami tajemnic. Dzieci obiecały zwalczać wszystkie złe wirusy i bakterie poprzez częste i dokładne mycie rąk,  poprzez dbanie o właściwą dietę i higienę całego ciała. Oby już teraz wirusy trzymały się od nas jak najdalej.

Kilka tygodni temu założyliśmy w naszej grupie przyrodnicze laboratorium eksperymentalne. Eksperyment polega na tym, że do specjalnie skonstruowanych, plastikowych butelek (doniczek) posadziliśmy nasionka i pestki owoców i warzyw, aby sprawdzić czy nasze cieplarniane, przedszkolne warunki sprzyjają takim roślinkom  jak cukinia, pomarańcza, papryka, jabłko, kukurydza czy pomidory. Musimy pamiętać o podlewaniu i zapewnieniu im odpowiednich warunków wzrostu. Teraz codziennie sprawdzamy czy uda im się wykiełkować. Mamy już pewne sukcesy w tej dziedzinie, gdyż w naszym kąciku botanicznym pielęgnujemy miętę, ziemniaka, oraz cytrynę i awokado – te dwie ostanie rośliny wyrosły właśnie od pestki. Ogrodnictwo bardzo nam się podoba!

„To właśnie tego wieczoru, gdy wiatr zimnym śniegiem dmucha – w serca złamane i smutne, cicha wstępuje otucha. To właśnie tego wieczoru, od bardzo wielu już wieków, pod dachem tkliwej kolędy, Bóg się rodzi w człowieku”.

W poniedziałek, 20 grudnia, odbyło się w naszej grupie uroczyste spotkanie wigilijne.

Święta Bożego Narodzenia kryją w sobie niepowtarzalną magię — radość i niecierpliwe oczekiwanie na pierwszą, wigilijną gwiazdkę. Dla wielu z nas jest to czas spotkań w rodzinnym gronie, dzielenia się opłatkiem, składania życzeń najbliższym, wspólnego kolędowania. Także i w naszej grupie nie zabrakło tych najważniejszych symboli bożonarodzeniowych, o których tak często w ostatnim czasie rozmawialiśmy w przedszkolu. Zaraz po śniadaniu wspólnie przygotowywaliśmy wigilijny stół, na którym obowiązkowo musiał znaleźć się biały obrus. Nie mogło zabraknąć także świecy, opłatka, garści siana, stroika i przygotowanej zastawy. To talerze dla obojga gospodarzy. Było także trzecie nakrycie – dla wędrowca…Dzieci chętnie rozmawiały i opowiadały o tradycjach obecnych w ich domu.

Gdy zbliżał się obiad, przygotowaliśmy odświętnie naszą salę, połączyliśmy stoliki, aby zjeść przy wspólnym stole. Gdy wszystko było gotowe odczytaliśmy fragment Pisma Świętego – Ewangelię według Św. Łukasza. Po wspólnej modlitwie, każdy wziął biały opłatek – symbol pojednania, przyjaźni i miłości. Następnie Pani Dyrektor złożyła przedszkolakom oraz pracownikom przedszkola świąteczne życzenia, życząc zdrowych, radosnych i błogosławionych świąt, spędzonych w rodzinnym gronie.

Po życzeniach usiedliśmy do stołu i ze smakiem zajadaliśmy pyszną rybkę z kapustą i grochem. Po obiedzie nie zabrakło słodkości i świątecznych przysmaków oraz głośnego, wspólnego kolędowania.

Takie podniosłe chwile nie tylko utrwalają dzieciom znajomość tradycji i zwyczajów świątecznych, lecz również, co ważniejsze wzmacniają bliskie i serdeczne relacje.

Tradycją naszego przedszkola były tzw. „godzinki adwentowe”. Każdego dnia, gromadziliśmy się w głównym holu, aby wysłuchać godzinki adwentowej przygotowanej przez jedną z grup. Każdy dzień wzbogacał dzieci o nowe informacje dotyczące symboliki świąt Bożego Narodzenia. I tak przez cztery tygodnie budowaliśmy otoczenie naszej bożonarodzeniowej szopki. Dzieci poznawały historię narodzin Jezusa od zwiastowania aż do Jego przyjścia na świat. Ostania godzinka zawsze miała charakter szczególny, gdyż opowiadała o Jezusie, który właśnie się narodził.

Od czasów wybuchu pandemii i pracy w reżimie sanitarnym, większość naszych, niegdyś wspólnych przedsięwzięć, została przeniesiona na przestrzeń grup, a godzinki adwentowe zmieniły nieco swój charakter.

Nasza grupa, chcąc zachować tą wyjątkową tradycję przedszkolną, już drugi rok z rzędu, przygotowuje krótką inscenizację teatralną nawiązującą swą tematyką do ostatniej, najważniejszej godzinki adwentowej pt. „Dzisiaj jest dzień nadrodzin Jezusa”.

Tak było i w tym roku. Nasza lekcja ogólnorozwojowa przyjęła dzisiaj charakter teatralny. Jeszcze raz spotkaliśmy się z najważniejszymi postaciami biblijnymi związanymi z narodzeniem Dzieciątka. Maryja z Józefem odczuli trud wędrówki i brak ludzkiej serdeczności; byli też dzielni pastuszkowie, którzy, obudzeni przez anioła w środku nocy, wędrowali oddać pokłon bożemu Dzieciątku. Nie zabrakło też aniołów i prowadzonych przez gwiazdę Mędrców ze Wschodu dzielnie wędrujących z darami do Jezusa. Przy dźwiękach kolęd i pastorałek jeszcze raz przeszliśmy drogę do Betlejem i chociaż od tego wydarzenia minęły tysiące lat, my z kolędą na ustach, stojąc przy żłóbku bożego Syna czuliśmy się ważną częścią tej wyjątkowej, świętej historii.

Anioł przychodząc do pasterzy powiedział:„Nie bójcie się. Oto zwiastuję Wam radość wielką…” – zatem i my, biorąc sobie te słowa głęboko do serca, z nadzieją patrzmy w przyszłość…